الى طى بساط الاسانيد رأسا ، و عد الاكثار منها جهالة و وسواسا ] . از ملاحظهء اين عبارت به چند وجه جلالت و عظمت و علو قدر و سمو فخر ابن مردويه ظاهر است : اول آنكه : از آن واضحست كه ابن مردويه مثل ديگر حضرات كه سبكى ، أسماى متبركه شان در اين عبارت ذكر كرده ، از اهل عصر او نهايت بالاتر و بلند ، و فائق‌تر و سابقتر در جلالت و عظمت و حفظ و اتقان بودند ، و اهل عصر سبكى بپايه و مايه‌شان هرگز نمىرسند ، و انى ذلك و أين ، فان ادعاء مساواتهم له فضلا عن تفضيلهم كذب بلامين . دوم آنكه : از آن ظاهر است كه ابن مردويه از حفاظ شريعت مقدسه بوده . سوم آنكه : از آن واضحست كه ابن مردويه از طبقهء جليلهء ابو عبد اللَّه ابن منده ، و أبى عبد اللَّه الحسين بن احمد بن بكير ، و أبى عبد اللَّه الحاكم و عبد الغنى بن سعيد الازدى ، و أبى عبد اللَّه محمد بن احمد غنجار ، و أبى بكر البرقانى ، و أبى حازم العبدوى ، و حمزة السهمى ، و أبى نعيم الاصبهانى بوده ، و ظاهر است كه اين حضرات از أساطين دين ، و أئمهء منقدين ، و مشايخ مقبولين ، و اسلاف معظمين سنيه‌اند . چهارم آنكه : از قول او : [ فهؤلاء مهرة هذا الفن ] هويدا است كه ابن مردويه مثل ديگر حضرات مذكورين از مهرهء فن حديث ، و حذاق ابن علم شريف است ، و سبكى بر ذكر او مثل ذكر ديگر أئمه و اساطين خود مىنازد . پنجم آنكه : از آن ظاهر است كه ابن مردويه مثل ديگر حضرات مذكورين بالاتر است از بسيارى از أئمهء سنيه ، كه سبكى اغفال ذكرشان كرده ،